Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

سیستم تشخیص حریق

سیستم تشخیص حریق به یک مجموعه سازماندهی شده از تجهیزات ایمنی که برای آشکارسازی اولین نشانه های آتش سوزی به کار می رود، می گویند. این سیستم پیشرفته به محض تشخیص علائم آتش، دود و مونوکسید کربن یا سایر نشانه های فرعی حریق، هشدارهای دیداری و شنیداری صادر می کند.


با توجه به اهمیت بسیار زیاد پیشگیری از خسارات سنگین ناشی از آتش سوزی در سازمانها، شرکت ها، تولیدی ها و… نیاز به تجهیزات پیشرفته و سیستم های گسترده اعلام حریق داریم.

این تجهیزات ایمنی کامل را برای پروژه های متفاوت ساختمانی، اماکن مسکونی و صنعتی ایجاد کرده و خسارات ناشی از آتش سوزی را به حداقل ممکن می رساند. علاوه بر این سیستم تشخیص حریق به محض شناسایی خطر ساکنان ساختمان را با خبر کرده و از تلفات جانی پیشگیری می کند.


در این فرصت می خواهیم به معرفی انواع سیستم تشخیص و انواع تجهیزات کاربردی آن بپردازیم:


انواع سیستم های تشخیص حریق


سیستم های تشخیص حریق به سه نوع آدرس پذیر، متعارف و بی سیم (وایرلس) طبقه بندی می شوند که هر کدام از این سیستم ها به خودی خود به دو دسته خودکار و دستی مجزا می شوند. در سیستم های هدایت دستی شستی تشخیص حریق تنها منبع شناسایی حریق محسوب می شود. در حقیقت کار تشخیص حریق در این مدل از سیستم ها به خود افراد سپرده شده و در محیط هایی که انسانی ناظر حضور ندارد نمی توان آن را به کار برد.


در نقطه مقابل سیستم های تشخیص حریق خودکار قرار دارند که کمتر به نیروی انسانی وابسته هستند. این سیستم های اتومات به دو دسته آدرس پذیر و غیر آدرس پذیر تفکیک می شوند. در سیستم های آدرس پذیر علاوه بر شناسایی حریق، محل دقیق حادثه نیز تعیین می شود.


سیستم تشخیص حریق آدرس پذیر


شناسایی و اعلام حریق در سیستم های آدرس پذیر شبیه سیستم های متعارف است. جدا از اینکه در این گونه سیستم ها هر یک از حسگرها (Detector) های خودکار و یا شستی های کنترل شخصی، آدرس منحصر بفردی دارد که پنل اصلی کنترل مرکزی می تواند آن را شناسایی کند. کنترل پنل مرکزی سیستم تشخیص حریق با بکارگیری پروتکل های ارتباطی، اطلاعات دریافتی از وضعیت هر یک از تجهیزات شناسایی حریق را تحلیل کرده و در زمان بروز آتش سوزی و یا ایجاد اختلال در سیستم، محل دقیق هشدار را مشخص می کند.
پیش از اینها برای آدرس دهی دتکتورهای آدرس پذیر از رمز دهی استفاده می شد. بعدها کاربرد دیپ سوئیچ مرسوم شد. اما در شرایط حاضر کدهایی که درون میکروپروسسور داخلی تجهیزات آدرس پذیر وجود دارد، مورد استفاده قرار می گیرد.


مکانیسم تشخیص حریق


همانطور که مطلع هستید در سیستم های ایمنی حریق از اثرات سه گانه حرارت، شعله و دود استفاده می شود. در سیستم ها و تجهیزات مرسوم شناسایی حریق محیط مورد نظر برای نصب تجهیزات به بخش های مختلف تقسیم بندی می شوند تا در صورت بروز آتش سوزی با سرعت بیشتری محل دقیق آن شناسایی شود. در این مدل به هر کدام از بخش بندی ها یک زون (zone) گفته می شود.
این فرآیند در سیستم های آدرس پذیر انجام می شود و برتری که نسبت به سیستم های معمولی دارد این است که دارای نقشه قابل آدرس دهی هستند، به طوری که علاوه برتشخیص زونی که آتش سوزی در آن رخ داده، می توان فاکتوری که حریق را ایجاد کرده تشخیص داد و مکان دقیق آتش سوزی را تعیین کرد. در این سیستم خبر دهنده هایی که مربوط به لوکیشن مورد نظر است فعال می شود.


سیستم تشخیص حریق چه بخش هایی دارد؟


سیستم های اعلام حریق معمولی، غالبا از یک حسگر یا آشکارساز که به خروجی صوتی متصل بود تشکیل می شدند. اما در چند سال اخیر این سیستم ها دیگر کاربردی ندارد. در حالی که سیستم های نوین غالبا از چند شستی اعلام حریق و تعدادی آشکارساز یا حسگر (Detector)، سیستم مرکزی پردازش و چند خروجی تشکیل شده است.


اجزای اصلی سیستم اعلام حریق


تجهیزات مربوط به تشخیص حریق ( دتکتورها)


تجهیزات و سیستم های اعلام حریق (آژیرها، فلاشرها و…)


پنل مرکزی یا مرکز کنترل که نقش اصلی آن ایجاد ارتباط بین دتکتور و اجزای اعلام حریق است


یک سری تجهیزات جانبی دیگر هم برای تکمیل و تقویت قدرت سیستم  به کار برده می شود.